دوره 23، شماره 3 - ( تابستان 1396 )                   جلد 23 شماره 3 صفحات 206-212 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Abdolmaleki A, Behnam-Rassouli M, Moghimi A, Mahdavi-Shahri N. Effects of Methylprednisolone on Motor Functional Recovery after Sciatic Nerve Transection and Decellularized Scaffold Transplantation in Rats. Horizon Med Sci. 2017; 23 (3) :206-212
URL: http://hms.gmu.ac.ir/article-1-2694-fa.html
عبدالملکی آرش، بهنام رسولی مرتضی، مقیمی علی، مهدوی شهری ناصر. اثرات متیل پردنیزولون بر بازیابی عملکرد حرکتی به دنبال قطع عصب سیاتیک و پیوند داربست سلول‌زدایی‌شده در موش صحرایی . افق دانش. 1396; 23 (3) :206-212

URL: http://hms.gmu.ac.ir/article-1-2694-fa.html


1- گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2- گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران ، ari_1364@yahoo.com
چکیده:   (2849 مشاهده)

اهداف: به‌دنبال ترومای سیستم اعصاب محیطی، تجویز عوامل ضد­التهابی یکی از استراتژی­های مناسب برای کنترل آسیب وارده و پیش‌برد فرآیند ترمیم است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثرات داروی متیل‌پردنیزولون بر بهبود عملکرد حرکتی و تغییرات بافتی به‌دنبال قطع عصب سیاتیک و ترمیم با پیوند داربست­های سلول­زدایی‌شده در موش صحرایی بود.

مواد و روش­ها: در این مطالعه تجربی، 50 سر موش صحرایی نر بالغ ویستار به‌طور تصادفی به 5 گروه 10تایی تقسیم شدند؛ گروه کنترل‌منفی (قطع عصب سیاتیک بدون دریافت دارو)، گروه شم (انجام عمل جراحی بدون قطع عصب با دریافت حلال دارو)، گروه‌های تجربی 1 و 2 (قطع عصب سیاتیک و پیوند داربست با تجویز داروی متیل‌پردنیزولون با دوزهای یک و 30میلی‌گرم/کیلوگرم به‌صورت درون‌صفاقی) و گروه تجربی 3 (قطع عصب سیاتیک و پیوند داربست با دریافت حلال دارو). آزمون‌های رفتاری، الکتروفیزیولوژیک و بافتی، در طول دوره آزمایش انجام شد. داده‌ها به‌کمک نرم‌افزار SPSS 16 و با آزمون‌های آنالیز واریانس یک­طرفه و تعقیبی توکی تجزیه و تحلیل شدند.

یافته­ها: سرعت روند ترمیم و بهبود عملکرد حرکتی در گروه­های تیمارشده با متیل‌پردنیزولون در مقایسه با گروه کنترل به‌طور معنی‌داری افزایش یافت (05/0p<). آتروفی توده عضلانی گاستروکنمیوس در گروه­های تیمارشده با متیل‌پردنیزولون کاهش یافت. همچنین، تعداد فیبرهای عصبی، قطر آکسون­ها و ضخامت غلاف میلین در گروه­های تیمارشده، به‌طور معنی‌داری بیشتر بود (05/0p<).

نتیجه‌گیری: تجویز متیل‌پردنیزولون به‌دنبال قطع عصب سیاتیک و پیوند داربست سلول­زدایی‌شده، میزان بهبود عملکرد حرکتی و ترمیم بافتی را افزایش می‌دهد. بازیابی عملکرد حرکتی و بافتی در دوز بالای متیل‌پردنیزولون نسبت به دوز پایین بهتر است.

متن کامل [PDF 875 kb]   (855 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فيزيولوژی پزشکی
دریافت: 1395/11/16 | پذیرش: 1396/2/2 | انتشار: 1396/3/20

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی پژوهشی افق دانش می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | The Horizon of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb