[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: دوره 10، شماره 1 - ( جلد-1 1383 ) ::
جلد 10 شماره 1 صفحات 5-9 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی رابطه علائم بالینی با یافته‌های الکترودیاگنوستیک در بیماران مبتلا به سندرم تونل مچ دست
دكتر محسن فروغی پور 1، دكتر حسین حسن ‌آبادی، دكتر حسین امیری، دكتر زهرا ساسان نژاد
چکیده:   (10444 مشاهده)
زمینه و هدف: سندرم تونل مچ، شایعترین نوروپاتی فشاری در اعصاب محیطی و از علل شایع اختلال در فعالیتهای روزانه بسیاری از بیماران می‌باشد. مطالعات الکترودیاگنوستیک، ابزار قابل اعتمادی برای ارزیابی اختلال عصب مدین می‌باشند. مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه علائم بالینی با یافته‌های الکترودیاگنوستیک در بیماران مبتلا به سندرم تونل مچ دست انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، 70 بیمار مبتلا به سندرم تونل مچ که در سالهای 82-1381 به درمانگاه اعصاب بیمارستان قائم مشهد و مرکز الکترودیاگنوستیک بیمارستان امام رضا (ع) مشهد مراجعه کردند، مورد مطالعه و بررسی قرار گرفتند؛ در این تحقیق سن، جنس، شکایات بالینی اصلی (پاراستزی، خواب‌رفتگی، درد، ضعف) و علائم فیزیکی مثبت (آزمونهای تینل و فالن) و اختلال حس در مسیر عصب مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات به دست آمده، با استفاده از آزمونهای آماری t و Chi-Square مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: 63 نفر از بیماران مورد مطالعه مرد و 7 نفر زن بودند. میانگین سنی بیماران 3/12±2/48 سال بود. شایعترین شغل بیماران زن خانه‌داری (73%) بود؛ 10% از بیماران سابقه خانوادگی مثبت داشتند. در 8/15% از بیماران، علل مستعدکننده شناخته‌شده وجود داشت که دیابت قندی غیروابسته به انسولین شایعترین آنها بود. درد، پارستزی و خواب‌رفتگی در مسیر عصب مدین شایعترین شکایت بیماران بود که ارتباط معنی‌داری بین وجود این علائم و شدت بیماری وجود نداشت (05/0P>). در 37% از بیماران درگیری طرف راست، در 4/11% درگیری طرف چپ و در 4/51% درگیری دو طرفه وجود داشت. تست فالن در 9/92% مثبت و تست تنیل در 1/97% از افراد مثبت بود. در 9/21% از افراد، ضعف و آترونی ناحیه تنار وجود داشت؛ ارتباط بین این یافته‌های بالینی (ضعف و آتروفی) و شدت بیماری معنی‌دار بود (05/0P<). بر اساس آزمونهای الکترودیاگنوستیک، 4/21% از بیماران مبتلا به نوع خفیف، 9/32% مبتلا به نوع متوسط و 7/45% مبتلا به نوع شدید بیماری بودند. نتیجه‌گیری: بررسی الکترودیاگنوستیک می‌تواند در تشخیص زودرس سندرم تونل مچ حتی قبل از بروز علائم بالینی مفید باشد؛ به همین دلیل توصیه می‌شود به منظور جلوگیری از عوارض شدید در بیمار مشکوک به سندرم تونل مچ، از ابتدای امر آزمونهای الکترودیاگنوستیک انجام شود.
واژه‌های کلیدی: سندرم تونل مچ؛ علائم بالینی؛ آزمونهای الکترودیاگنوستیک
متن کامل [DOC 97 kb]   (2241 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: پزشكي داخلی
دریافت: ۱۳۸۷/۵/۳


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Fouroghipour M, Hasssan Abadi H, Amiri H, Sassan Nezhad Z. The survey of clinical presentation relationship with Electrodiagnostic findings in patients with carpaltunnel syndrome. Horizon Med Sci . 2004; 10 (1) :5-9
URL: http://hms.gmu.ac.ir/article-1-252-fa.html

فروغی پور محسن، حسن ‌آبادی حسین، امیری حسین، ساسان نژاد زهرا. بررسی رابطه علائم بالینی با یافته‌های الکترودیاگنوستیک در بیماران مبتلا به سندرم تونل مچ دست. افق دانش. 1383; 10 (1) :5-9

URL: http://hms.gmu.ac.ir/article-1-252-fa.html



دوره 10، شماره 1 - ( جلد-1 1383 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علمی پژوهشی افق دانش The Horizon of Medical Sciences
Persian site map - English site map - Created in 0.07 seconds with 29 queries by YEKTAWEB 3790